ربنا لا تزغ قلوبنا بعد اذ هدیتنا

چرا مجاهدین...

سال گذشته همین وقتا بود که با چند نفر از دوستان

برای دیدن لطف الله میثمی به تهران رفتیم انگیزه ی این

دیدار استفاده از تجارب و گفته ها و تحلیل کتاب خاطرات

ایشون بود.دوست عزیزم علی مهدویه برای تابستون دو

جلد کتاب خاطرات این مجاهد نستوه رو به من و دیگر

بچه ها دادن که ما با مطالعه ی این کتاب دیدی جامعتر

نسبت به جریان شناسی سیاسی معاصر ایران داشته

باشیم با مطالعه ی خاطرات مهندس میثمی اظطراب من

در مورد یک مسئله بیشتر شد که چگونه میشود از نسل

مجاهدان بزرگ ونستوه مانند شهیدان حنیف نژاد-بدیع

زادگان وسعید محسن و رضایی ها و مشکین فام

ها .............هسته ی سازمان بعد از اعدام سران هم به

انحراف و ضربه ۵۴ (مارکسیست شدن قسمت اعظم

سازمان)وهم منحرف شدن اعضای باقیمانده (منهای عده

ای معدود)دچار شود. چگونه میشود که مسعود رجوی

که با آن حجم مطالعه و نوشتن جزوه های مذهبی و

تفسیر قرآن کریم به یکباره تبدیل به یک تروریست روانی

و خیانتکار  به سرزمین مادریش میشود آنجا که به قتل و

کشتار مردم بی گناه می پردازد و خود را خدا و رهبر

برگزیده ی ایران مینامد و درهمکاری با رژیم بعث عراق

دربرابر صدام با اشاره به وی میگویید من وطنم را با

صاحبش میخواهم..........میثمی تا حدودی به این سوال

و اظطراب من جواب داد و غرور و خودکامگی را دلیلی برای

 انحراف ذکر کرد و مانوس شدن با فهم اصیل قران و

پرهیز از تفسیر نابجا و بازگشت به قرآن را توصیه کرد اما

هنور هم این اظطراب به خاطر غفلت ها و کم کاریها در

من بوجود آمده که شاید حوادثی  آنچنان مرا در خواب غفلت فرو

ببرد که از راه و هدفم باز بمانم و یا منحرف شوم..........

اینچنین است که از خدای خود درخواست میکنم که ربنا

لا تزغ قلوبنا بعد اذ هدیتنا و ربی اختیار سوره ی والعصر

را به یاد می آورم که قسم به عصر که انسان ها

در تباهی اند مگر آنانکه................