تاثیرات دیالکتیکی فقر٫اعتیاد٫بیکاری

من وتو تنهاییم مث باغچه تو حیاط

مث گلدونی شکسته روی طاقچه 

خیره مونده به چشات                           من و تو تنهاییم...

واژه های آشنا٫واژه هایی دردآورکه ماهمه هر روزدر گوشه و کنار خود حس میکنیم این ها

دیگر از حالت پدیده خارج شده  و به مسئله تبدیل شده اند.

جامعه ی ما درمعرض یک بحران است بحرانی که عواقب ونتایج آن تا سالهای متمادی

گریبانگیر ما خواهد بود. ازنگاه جامعه شناسی پدیده هایی چون اعتیاد٫فقر٫بیکاری٫فحشا و...

همه به عنوان آسیب اجتماعی تلقی میشوند بنابراین از دید جامعه شناسی وجود این پدیده ها و

مسائل را شاید به عنوان نوعی نابسامانی وعدم کارایی یا کژکارکردهایی در نظام سیاسی -

اجتماعی واقتصادی دانست بنابراین بخش قابل توجهی از آن ناشی از عدم کارایی است.

امروزه ما شاهد پیند های زنجیره ای بین مشکلات و آسیب های اجتماعی هستیم و این ارتباط

چرخه ای گریز ناپذیر را برای ما شکل داده است که جز با یک حرکت بنیادی برای حذف آن

بیرون آمدن ار آن مشکل است . 

 به عقیده ی صاحب نظران

مشکلات و آسیب های اجتماعی در ایران عرضی است و این خود حکایت ازچندین مشکل

اجتماعی می نماید.جا دارد به این مسئله به صورت عینی تر نگاهی بیندازیم ودر موردمقوله 

فوق ومسائل مربوط به آن گزارشی آماری داد.لازم است بگوییم که پدیده ی اعتیادوجرم در بین

زنان هم رواج زیادی پیدا کرده به طوری که سهم زنان از جرم که از۲تا۳درصد تجاوز نمیکرد

به حدود۱۰تا۱۱درصد افزایش پیدا کرده است وروسپیگری که مسئله ای زنانه بوده حالا شامل

مردان هم شده است و ما شاهد مردانی هستیم که خودفروشی میکنند و خیابانی هستند

الگوی مصرف مواد مخدرنیز امروزه تغییر کرده است که اگر ما تریاک را به عنوان ماده

سنتی مخدر محسوب کنیم امروزه جای تریاک به موادی مانند کراک٫اکس٫شیشه و....عوض

شده است که به مراتب اثر وخیمتری نسبت به تریاک دارند.مثلا مصرف اکس رفتار های

پرخطر جنسی رابه همراه دارد.

در مورد فقر باید گفت که  آمارهای بانک جهانی نشان میدهد ۵۰درصد فقر در ایران پایدار

است(یعنی حداقل نیمی از فقرا هیچ گاه نمیتوانند از زیر خط فقر خارج شوند مگر اینکه 

اصلاحات ساختاری انجام گیرد) میزان کرایه نشینی که ارتباط مستقیمی با فقر دارد در ایران

حدود۳۰درصد است ودر خانواده های کم درآمد ۴۵درصد. ایران در درآمدسرانه در میان حدود

۱۷۸کشور در رتبه۸۳یا۸۴ است یهنی حدود۳۰۰۰دلار این در حالی است که درآمد کشوری مثل

عمان ۹۵۰۰دلار ولبنان۵۴۰۰دلار است . واما بیکاری که بانک مرکزی اعلام  کرده است در

حدود ۳/۱۲درصد است که این مغایر با نظرات اقتصاد دانان مستقل است که نرخ بیکاری را در حدود ۱۷ تا ۱۸درصد برآورد کرده اند .

به راستی باید برای مقابله با این شرایط باید چه کار کرد؟آیا توجه ساختاری دولت و بسیج ملی

برای حذف این شرایط ورسیدن به مطلوبیت راهی سازنده نیست؟

(برداشتی آزاد از نشریه چشم انداز ایران ٫دی وبهمن۸۶.شماره۴۷)